Georg Wutge

Gmerk Georga Wutge na epitafium sukienników z 1713 r. i na jego kopii

Epitafium sukienników z 1713 r. i na jego kopia

Pierwszy gmerk na epitafium cechu sukienników z kościoła i cmentarza św. Barbary we Wrocławiu należy do sukiennika Georga Wutge, trzeciego znanego Georga w tej rzemieślniczej wrocławskie rodzinie, aspirującej do górnych warstw pospólstwa stolicy księstwa wrocławskiego.

Georg III Wutge, nazwisko zapisywane w źródłach także jako Wuttke, Wutke i Wuttky, był wrocławskim sukiennikiem (Tuchmacher), żyjącym w II połowie XVII wieku. Rodzina pochodziła z księstwa legnickiego.

Pradziadek Georga III, Jakob (ur. ok. 1540 r., zm. przed 1604 r.), był właścicielem dziedzicznej karczmy (Erbkretschmer – dziedziczne prawo karczemne przypisane do konkretnej nieruchomości) w Zamienicach koło Chojnowa. Jego syn, Georg I (ur, w Zamienicach w 1575 r.. zm. we Wrocławiu 1 III 1639 r., przeniósł się do Wrocławia. Tutaj w 1603 r. zmarła mu pierwsza żona, Barbara nieznanego nazwiska, z którą miał dwóch synów: Hansa – karczmarza, króla kurkowego w 1639 r., oraz Matthiasa; nie można wykluczyć, że dzieci było więcej, jednak źródła potwierdzają jedynie tych dwóch jako dorosłych.

Kolejne małżeństwa były już wrocławskie i związane z karierą zawodową charakterystyczną dla przedstawicieli rzemiosł, którzy osiągnęli sukces. Przybysz z księstwa legnickiego został mistrzem piekarskim, a drogą do tego – obok czeladnikowania w tym fachu – był ożenek z Kathariną Mittmann (ur. we Wrocławiu w 1585 r., zm. tamże w 1613 r.), córką Paula Mittmanna (ur. 1553 r., zm. 14 grudnia 1604 r.), posiadającego wrocławskie prawa miejskie od 1581 r., mistrza piekarskiego i starszego cechu piekarzy. Ślub odbył się 28 września 1604 r. w kościele św. Marii Magdaleny, tej z dwóch miejskich far, która wówczas przypisana była bardziej wrocławskiemu pospólstwu. To w niej znajdowały się kaplice cechów rzemieślniczych, m.in. od I ćwierci XV w. piekarzy.

Nie wiadomo, na jakim etapie kariery zawodowej znajdował się wówczas Georg I ani kiedy nabył wrocławskie prawa miejskie. Z trwającego dziewięć lat małżeństwa dorosłości dożyło trzech synów: Melchior (1605–1635), handlarz bydłem i starszy cechu rzeźników, który w 1634 r. był ławnikiem; Jakob (1606–1657), kupiec; oraz Christoph (ur. 1607 r., zm. 1683 r.), który przeniósł się do księstwa oleśnickiego, gdzie nabył m.in. Neuhof (Nowy Dwór koło Sycowa?), a 10 sierpnia 1678 r. został wyniesiony przez cesarza Leopolda I do czeskiego stanu szlacheckiego.

Następna żona Georga I również była związana ze środowiskiem piekarzy. W 1614 r. poślubił on Marię Hauff, córkę mieszczanina i mistrza piekarskiego Jakoba Hauffa. Ostatnim i chyba najmłodszym znanym synem Georga I był Georg II. Nie jest jasne której z żon był synem. Genealog wrocławskich mieszczan podaje, że został on ochrzczony 21 XII 1612 r. w kościele św. Elżbiety ale jednocześnie i w sprzeczności z tym twierdzi, że to dziecko z ostatnią żoną poślubioną według niego w 1614 r., a poprzednia żona miała umrzeć w 1613 r. O tym synu widomo tylko, że był sukiennikiem, prawdopodobnie przynajmniej jakiś czas w Kościanie. Utrzymywał związek z Wrocławiem, a jego jedyny znany potomek, Georg III był sukiennikiem we Wrocławiu.

Jak widać żaden z synów