Gmerki mieszczan wrocławskich

Gmerk, Hausmarke

Galeria gmerków

• 
  Znak handlowy na suknie importowanym przez Petera Beyera i Petera Schwarza (ok. 1360); zob. Katastrofa morska w pobliżu Helsingborgu ok. 1360 roku.
• 
  Gmerk na sklepieniu Izby Seniora Rady (1484-1485) reprezentuje ławnika Mathiasa Foyta
• 
  Gmerk Matthiasa Foyta na kapliczce Foyta z 1491 r. błędnie nazywanej kapliczką Dompniga
• 
  Gmerk (herb?) Georga von Althoff zwanego Scholtzem (1517-1604); plakieta pod epitafium Krappów, ok. 1580
• 
  Niezidentyfikowany gmerk (Hausmarke) na portalu kamienicy Rynek 3
• 

  Gmerk sukiennika Georga Wutge na epitafium sukienników z 1713 r. i jego kopii (kościół św. Barbary)

• 

  Gmerk sukiennika Johanna Hubera na epitafium sukienników z 1713 r. i jego kopii (kościół św. Barbary)

Biogramy

Georg Wutge

Georg Wutge (oboczności nazwiska: Wuttke, Wutke, Wuttky) był wrocławskim sukiennikiem (Tuchmacher), żyjącym w II połowie XVIII wieku. Rodzina pochodziła z księstwa legnickiego. Pradziadek Georga, Jakob (ur. ok. 1540, zm. przed 1604), był właścicielem dziedzicznej karczmy (Erbkretschmer – dziedziczne prawo karczemne przypisane do konkretnej nieruchomości) w Zamienicach koło Chojnowa. Jego syn, Georg (ur. w Zamienicach w 1575 r., zm. we Wrocławiu 1 marca 1639 r.), przeniósł się do Wrocławia. Tutaj w 1603 r. zmarła jego pierwsza żona, Barbara nieznanego nazwiska, z którą miał dwóch synów: Hansa - karczmarza, króla kurkowego w 1639 r. i Matthiasa; nie można wykluczyć, że dzieci było więcej, jednak źródła potwierdzają jedynie tych dwóch jako dorosłych.

Kolejne małżeństwa były już wrocławskie i związane z karierą zawodową charakterystyczną dla przedstawicieli rzemiosł, którzy osiągnęli sukces. Otóż przybysz z księstwa legnickiego został mistrzem piekarskim, a drogą do tego, oprócz czeladnikowania w tym fachu, był ożenek Kathariną Mittmann (ur. we Wrocławiu w 1585 r., zm. tamże w 1613 r.), córką Paula Mittmana (1553 - 14 XII 1604), posiadającego wrocławskie prawa miejskie od 1581 r. mistrza piekarskiego i starszego cechu piekarzy. Ślub odbył się 28 IX 1604 r. w kościele św. Marii Magdaleny, tej z dwóch miejskich far, która wówczas przypisana była bardziej wrocławskiemu pospólstwu. To w niej były kaplice cechów rzemieślniczych, m.in. od I ćwierci XV w., piekarzy. Nie wiadomo na jakim etapie kariery zawodowej był wówczas Georg dziadek i kiedy nabył wrocławskie prawa miejskie. Z trwającego dziewięć lat małżeństwa dorosłości dożyło trzech synów. Melchior (1605-1635), handlarz bydłem i starszy cechu rzeźników, w 1634 r. był ławnikiem. Jakob (1606-1657) był kupcem, a Christoph (1607-1683) przeniósł się do księstwa oleśnickiego, gdzie nabył m.in. Neuhof (Nowy Dówr koło Sycowa?), a 10 VIII 1678 został wyniesiony przez cesarza Leopold I do czeskiego stanu szlacheckiego.