Plik:Rauchmiller Nepomucen.jpg: Różnice pomiędzy wersjami

Model z gliny (teraktoty) autorstwa Mathiasa Rauchmillera (1681) do posągu św. Jana Nepomucena, który został umieszczony na moście Karola w Pradze w 1683 r. Obiekt znajduje się w kolekcji Galerii Narodowej w Pradze.

Szkic gliniany (bozzetto) do słynnego pomnika Mostu Karola, wykonany na rzekomą 300. rocznicę męczeństwa Jana Nepomucena na koszt Matyáša Bohumíra, wolnego pana Wunschwitza. Na podstawie tego drobnego szkicu Jan Brokof wykonał rzeźbę naturalnej wielkości – prawdziwy model posągu z brązu, odlanego przez Hieronima Heroldta w Norymberdze. Z rzadkiego zachowanego bozzetto powstał wizerunek brodatego księdza-kanonika z biretem na głowie, ubranego w sutannę, rokietę i narzucony na ramiona futrzany płaszcz chórowy. Wiedeński rzeźbiarz lekko zaakcentował w nim kontrast drobnej postaci o szczupłych ramionach, zwieńczonej pochyloną na bok głową męczennika, obejmującego lewą ręką krucyfiks, jakby w geście ochrony zmarłego Zbawiciela. To główny typ figury św. Jana Nepomucena, następnie powtarzany w niekończącej się serii przedstawień aż do XIX wieku. Bozzetto do pomnika Jana Nepomucena, podobnie jak drewniany model Brokofa, pozostało w rodzinie Wunschwitzów i zyskało tam obiekt o charakterze kultowym. Świadczy o tym także fakt, że po 1741 roku wnuk darczyńcy nabył dla nich zdobioną płaskorzeźbą i złoconą szkatułkę w formie małego ołtarza podróżnego, na której widniał herb Jana Antonína Kajetána, wolnego pana Wunschwitza. W zbiorach Galerii Narodowej w Pradze zachowało się także etui na statuetkę (nr inw. P 614).

wysokość: 41 cm

tworzywo: terakota z tynkiem i dodatkami drewnianymi oraz fragmentami złoceń

z cs wiki: Jan z Krumlova, dziekan kapituły św. Wita, w roku 1483 błędnie odnotował nieprawidłową datę śmierci Jana z Nepomucena – 1383. Te świadectwa świadczą o tym, że pamięć o Janie z Nepomucena pozostała żywa w Czechach pomimo ruchu husyckiego.

Václav Hájek z Libočan w swojej Kronice Republiki Czeskiej (1541) wyróżnia dwóch Janów: Jana Nepomucena i doktora Jana z Pomuku. Według niego obaj utonęli, ale jeden w 1383 r., drugi w 1393 r. Ta teza, zawarta w bardzo popularnej wówczas kronice, ostatecznie zagościła w powszechnej świadomości. Jednak już w 1599 roku Jiří Barthold Pontanus z Breitenbergu zaliczył „Jana Wyznawcę” do grona patronów czeskiej prowincji. Potwierdza to przypuszczenie Pekařa, że ​​kult św. Jana i tak rozpowszechniłby się w Czechach, nawet gdyby Białej Góry nie było.