Plik:Loreta Praga Wilgefortis obraz.jpg: Różnice pomiędzy wersjami

Loreta w Pradze.

Czechy, lata 80. XVIII wieku, tempera na płótnie, w 2014 roku odrestaurowana przez Pavla Blatnego i Čeňka Jiráskę, nowa rama. Loreta, Praga, nr inw. Lor-336 pierwotnie na ołtarzu św. Starosty w kaplicy Matki Bożej Bolesnej w ambicie.

Duży obraz pierwotnie był bez ramy, ponieważ został namalowany jako wypełnienie do retabulum ołtarza św. Starosty – aby zakryć kontrowersyjną rzeźbę legendarnej świętej w okresie reform józefińskich. Malowidło najwyraźniej uznano za bardziej akceptowalne niż rzeźba ubrana w średniowieczne szaty, z brodą i koroną w kształcie włosów. Barokowa, ubierana rzeźba św. Starosty (w kaplicy Matki Bożej Bolesnej) należy do osobliwości Lorety praskiej. Legenda o św. Staroście – ludowa pobożność w Niderlandach XII wieku – mimo wątpliwości co do jej autentyczności rozpowszechniła się w XV wieku, a w XVI wieku także w Czechach.

Dziwaczny wygląd tej męczennicy inspirował powstanie relikwii, zwłaszcza we Flandrii i północnej Francji w Luckey, w Volto Santo, gdzie Chrystus przedstawiany jest w długiej tunice przypominającej kobiecy strój. Rzeźba tej świętej w kaplicy Matki Bożej Bolesnej ukazuje św. Starostę zawieszoną na krzyżu, przedstawioną ze znakami męczennika – świecącą opaską pod brodą i długą spódnicą. Figura zazwyczaj ma brodę jako symbol wytrwałej gotowości na śmierć, którą cudownie przetrwała, a według legendy odcięła sobie ją niewinna (dlatego w Loretcie rzeźba ma jedną nogę obutą, a drugą bosą).