Georg Wutge

Gmerk Georga Wutge na epitafium sukienników z 1713 r. i na jego kopii

Epitafium sukienników z 1713 r. i na jego kopia

Pierwszy gmerk na epitafium cechu sukienników z kościoła i cmentarza św. Barbary we Wrocławiu należy do sukiennika Georga Wutge, trzeciego znanego Georga w tej rzemieślniczej wrocławskie rodzinie, aspirującej do górnych warstw pospólstwa stolicy księstwa wrocławskiego.

Georg III Wutge, nazwisko zapisywane w źródłach także jako Wuttke, Wutke i Wuttky, był wrocławskim sukiennikiem (Tuchmacher), żyjącym w II połowie XVII wieku. Rodzina pochodziła z księstwa legnickiego.

Pradziadek Georga III, Jakob (ur. ok. 1540 r., zm. przed 1604 r.), był właścicielem dziedzicznej karczmy (Erbkretschmer – dziedziczne prawo karczemne przypisane do konkretnej nieruchomości) w Zamienicach koło Chojnowa. Jego syn, Georg I (ur, w Zamienicach w 1575 r.. zm. we Wrocławiu 1 III 1639 r., przeniósł się do Wrocławia. Tutaj w 1603 r. zmarła mu pierwsza żona, Barbara nieznanego nazwiska, z którą miał dwóch synów: Hansa – karczmarza, króla kurkowego w 1639 r., oraz Matthiasa; nie można wykluczyć, że dzieci było więcej, jednak źródła potwierdzają jedynie tych dwóch jako dorosłych.

Kolejne małżeństwa były już wrocławskie i związane z karierą zawodową, charakterystyczną jej ścieżką dla przedstawicieli rzemiosł, którzy osiągnęli sukces. Przybysz z księstwa legnickiego został mistrzem piekarskim, a drogą do tego – obok czeladnikowania w tym fachu – był ożenek z Kathariną Mittmann (ur. we Wrocławiu w 1585 r., zm. tamże w 1613 r.), córką Paula Mittmanna (ur. 1553 r., zm. 14 grudnia 1604 r.), posiadającego wrocławskie prawa miejskie od 1581 r., mistrza piekarskiego i starszego cechu piekarzy. Ślub odbył się 28 września 1604 r. w kościele św. Marii Magdaleny, tej z dwóch miejskich far, która wówczas przypisana była bardziej wrocławskiemu pospólstwu. To w niej znajdowały się kaplice cechów rzemieślniczych, m.in. od I ćwierci XV w. piekarzy.

Nie wiadomo, na jakim etapie kariery zawodowej znajdował się wówczas Georg I ani kiedy nabył wrocławskie prawa miejskie. Z trwającego dziewięć lat małżeństwa dorosłości dożyło trzech synów: Melchior (1605–1635), handlarz bydłem i starszy cechu rzeźników, który w 1634 r. był ławnikiem; Jakob (1606–1657), kupiec; oraz Christoph (ur. 1607 r., zm. 1683 r.), który przeniósł się do księstwa oleśnickiego, gdzie nabył m.in. Neuhof (Nowy Dwór koło Sycowa?), a 10 sierpnia 1678 r. został wyniesiony przez cesarza Leopolda I do czeskiego stanu szlacheckiego.

Następna żona Georga I również była związana ze środowiskiem piekarzy. W 1614 r. poślubił on Marię Hauff, córkę mieszczanina i mistrza piekarskiego Jakoba Hauffa. Ostatnim i chyba najmłodszym znanym synem Georga I był Georg II. Nie jest jasne której z żon był synem. Genealog wrocławskich mieszczan Oskar Pusch podaje, że został on ochrzczony 21 XII 1612 r. w kościele św. Elżbiety ale jednocześnie i w sprzeczności z tym twierdzi, że to jest dziecko z ostatnią żoną poślubioną według niego w 1614 r., a poprzednia żona miała umrzeć w 1613 r. O tym synu widomo tylko, że był sukiennikiem, prawdopodobnie przynajmniej jakiś czas w Kościanie. Utrzymywał związek z Wrocławiem, a jego jedyny znany potomek, Georg III był sukiennikiem we Wrocławiu, uwiecznionym epitafium wraz z pięcioma innymi sukiennikami.

Jak widać nikt z potomków Georga I nie kontynuował rzemiosła piekarniczego. Ojciec zagwarantował im jednak podstawy bytu - wiadomo, że był właścicielem kilku nieruchomości (domów). Czterej najstarsi bracia byli dobrze sytuowanymi ustosunkowanymi wrocławskimi rzemieślnikami.
Karczmarz Hans w 1639 r. został królem kurkowym.
Nie jest jasne czym zajmował się Matthias ale ożenek z Marthą Klausnitz (ur. 1593), córką Sebastiana Klaussnitza, właściciela Trestna koło Wrocławia, oraz Kotowic (prawodpodnie tych koło Obronik Ślaskich), Kreis i Marii Thomann świadczą, że jego pozycja w lokalnej społeczności była znaczna. Klausnitzowie to niezbyt zamożna rodzina ale uszlachcona w poprzednim pokoleniu i jej członkowie byli pastorami, urzędnikami, wchodzili też w koligacje z wrocławskimi rzemieślnikami.
Nie żyjący długo bo 30 lat Melchior, ochrzczony w kościele św. Marii Magdalen 14 VIII 1605, zm. we Wrocławiu 10 II 1635 jako ławnik. Był nim wtedy pierwszy rok i zasiadał na miejscu poznaczonym dla członków cechów (11). Zajmował się handlem bydłem, był też starszym cechu rzeźników. Był żonaty z Marią, córką karczmarza Eliasa Geislera i Anny Marthy Uber, prawdopodobnie ze szlacheckiej rodziny. Ochrzczona we Wrocławiu 14 XII 1617 r. Maria, przeżyła pierwszego męża o 25 lat(zm. 16 VI 1660).

Melchior, * Breslau, kościół św. Marii Magdaleny, 14.7.1605, † Breslau 10.2.1635, mieszczanin od 1629, handlarz bydłem oraz starszy cechu rzeźników, 1634 rajca (Z)⁴, ⚭ Breslau 14.1.1632 Marie Geissler, ochrzczona Breslau 14.12.1617, † Breslau 16.6.1680 (⚭ II. Christoph Grundmann, Reichkrämer⁵).